Fakt przynależności do kręgu ideologów nie stawiał jej w sytuacji konfliktu z dworem. Prawda, że w zgodzie z obowiązującym kanonem myślenia politycznego była niechętna Bourbonom, ale nie idei tronu w ogóle. Marzenie
o królu-filozofie stale jeszcze nie było skompromitowane
i wciąż jeszcze wokół oświeconego tronu skupiały się nadzieje przebudowy ustroju społecznego. Nadal mądry król Prus, Fryderyk Wielki, był ideałem władcy i nadal nie dowierzano polskiej tragedii pierwszego rozbioru, która stawiała wielki znak zapytania przy opinii, jaką u „oświe¬conych\" miała Katarzyna Druga.
W kręgu tych myśli wychowała się Germaine i wedle starych mistrzów Wieku Świateł rozumiała swoje prawo do partnerstwa w dialogu z najwyższą władzą. Z czasem doszły inne wzory (angielskiej demokracji), które pogłę¬biły indywidualistyczne treści filozofii społecznej Oświece¬nia i pchnęły w kierunku ideologii liberalizmu.
Z domu wyniosła Germaine spokojną pewność istnienia. Do końca swego życia (1804) ojciec stanowił dla niej mocne oparcie, stale zresztą nie mogła uwierzyć, że czas jego kariery politycznej już przeminął; w walce z pierwszym konsulem próbowała go niejednokrotnie użyć jako nieod¬partego argumentu za sobą.
| |
|