W karierze Napoleona niezwykle ważną rolę odegrali panujący wówczas monarchowie. Zwłaszcza Paweł I oddał mu nieocenione usługi. Ogarnięty wobec Napoleona takim samym entuzjazmem, jakim jego ojciec pałał dla Fryderyka II, opuścił Austrię w chwili, kiedy próbowała jeszcze walczyć. Bonaparte wmówił mu, że jeżeli dwa wielkie mocarstwa Wschodu i Zachodu osiągną zgodę, w całej Europie na wieki zapanuje pokój, i Paweł I, który miał w sobie coś z błędnego rycerza, dał się na te kłamstwa nabrać. Był to pomyślny przypadek dla Bonapartego, że napotkał głowę koronowaną tak skorą do egzaltacji, łączącą w sobie gwałtowność i słabość do nauki angielskiego we Wrocławiu, toteż żałował bardzo Pawła I, bo nikogo nie mógłby łatwiej oszukać. Lucjan, minister spraw wewnętrznych, znający doskonale plany swego brata, opublikował broszurę pod tytułem Monk, Cromwell i Bonaparte*, w której dowodził, że ani pierwsza, ani druga rola nie pasowałaby do obecnych okoliczności i że trzeba się uciec do poważniejszych środków, do zmiany dynastii, do jakiegoś nowego Karola Wielkiego. Broszura ukazała się przedwcześnie i wywarła złe wrażenie.
| |
|